Jose Joaquin Saldias – La Platako Unibertsitate Nazionaleko irakaslea

Orain arte, euskal diasporaren historia koloniala XVI, XVII eta XVIII. mendeetakoa klase menderatzaileen historiaren aldera bat izan da, hein handi batean, faktikoa eta militarra, hau da, begirada aristokratiko bat, boteretsuen dokumentuetan oinarritua, helburutzat zeukana Amerikaren konkistan eta kolonizazioan parte hartu zuten euskaldunak ikusgai jartzea. Gisa horretan, kontakizun historiko bat osatu zen, jatorriaren inguruko mitologia bat, garaileekin identifikatua, eta garaile horiek, hain zuzen, Espainiako inperialismoaren zerbitzura zeuden mertzenarioak ziren, indigenen genozidioaren erantzuleak.
Historialari gutxi lotu zaizkio zapalduen, gizartean ia ikusezinak direnen berri emateko lan zailari, eta gutxik aditu diote pergaminoetan eta paperetan mutu dirauen gehiengo horri. Bereziki deigarria da ikustea zer-nolako indarra duen paradigma positibistak gure historiografian, anakronismo epistemologiko bat baita; hau da, harrigarria da egun, XXI. mende betean, euskal diasporaren historiografia positibista, inperialista eta espainiazale hori hegemonikoa izatea oraindik ere. Eta, gainera, bakanak dira kontakizun hori ezbaian paratzen duten ikerketa kritiko, zientifiko eta akademikoak, nahiz eta, partez behintzat, diskurtso negazionista bat izan, euskaldunek inperioaren konkista prozesuan izandako erantzukizuna lorpen gisa ikusaraziz eta aldarrikatuz kamuflatua. Read the rest of this entry »






Me habéis convencido. Me autocritico de mi connivencia con la violencia. Reconozco el daño causado. Mea culpa por cuanto he hecho en estas décadas, en las que mi suelo ético ha estado a la altura de mis zapatillas.